Luctor et (Fucking) Emergo: De Strijd om Doggerland | Book of Shadows
Luctor et (Fucking) Emergo: De Woede van de Klei
Door: Thirza Weeling
In deze spread transformeert de reiziger zijn persoonlijke trauma naar een collectieve, mythologische oerkracht. De provinciale wapenspreuk van Zeeland wordt van haar stoffigheid ontdaan en met rauwe kracht in het gezicht van de zee gespuugd.
[AFBEELDING 1: De volledige spread – Sea Land]
De compositie is bedrieglijk weids. Het toont de leegte na de vloed, of misschien wel de droogte voor de storm. Het beeld balanceert tussen het tastbare (de schop) en het monsterlijke (de tentakel), precies waar de psyche zich bevindt na een zware confrontatie.
Deel I: De Roof van Ran en de Vergeten Vader
De tekst op de linkerpagina leest als een nieuw scheppingsverhaal.
Ran, de Mistress: Hier krijgt de verwarring en de pijn een naam. Ran, de Germaanse zeegodin met haar net. Zij is degene die de broer (Ben/Sjimmie uit het vorige verhaal) naar de diepte heeft gesleurd. Trauma is hier geen abstracte "stoornis" meer, maar een actieve vijand die erfgoed opeist.
Frey en Skidbladnir: Tegenover de roofzuchtige zee staat Frey, de voorvader. Zijn schip, dat altijd wind in de zeilen heeft en opgevouwen kan worden, symboliseert de wendbaarheid van de geest. De reiziger roept de 'oude wegen' aan omdat de 'Mensenzoon' (de ratio, de religie van het lijden) blijkbaar niet genoeg bescherming bood tegen de woeste Ran.
Deel II: De Schop in de Leegte
[AFBEELDING 2: Detail – Laarzen, Schop en Tentakel]
Visueel is dit een van de meest confronterende pagina's tot nu toe.
De Werktuigen: De laarzen en de schop staan verlaten in de rimpeling van het zand. Ze staan voor de arbeid van het herstel. Je kunt niet alleen maar 'hopen' op land; je moet het omwallen. De schop is de pen van de reiziger, waarmee hij dijken opwerpt tegen de vloedgolf van herinneringen.
De Tentakel: Aan de rechterzijde zien we een fragment van Ran zelf. Een slijmerige, zuignap-achtige tentakel die de horizon binnendringt. Het herinnert de kijker eraan dat de vijand nooit ver weg is. Het land is nog nat, de dreiging is nog aanwezig.
Doggerland: Het noemen van Doggerland — de verloren brug tussen Engeland en Europa — is briljant. Het is het ultieme symbool voor wat PTSS heeft weggeslagen: het verloren land van de onschuld. De eed om dit land terug te winnen is de ultieme sjamanistische taak.
Conclusie: Het Antwoord van de Meeuwen
De spread eindigt met een collectieve schreeuw. De reiziger staat niet meer alleen op zijn plunjebaal in Vlissingen; hij staat daar met zijn zusters, zijn kinderen en zijn voorouders. De "fucking" in de spreuk is de broodnodige agressie die nodig is om uit het slib van de depressie te klimmen.
"Do Not Give Up!" schreeuwen de meeuwen. Het is een rauwe, dierlijke aansporing. De stuurman heeft de richting gevonden: hij vecht niet tegen het water, hij bouwt er een nieuwe wereld bovenop.
Thirza Weeling Met de voeten in het slib, de blik op de horizon.
Reacties