De Caleidoscopische Sprong: Harnas in een Paddenstoelenbos | Book of Shadows
Door: Thirza Weeling
Waar we in het vorige fragment nog vastzaten in de bevroren isolatie van de nachtelijke winter, worden we nu zonder waarschuwing gelanceerd in een hallucinante zomernacht. Dit is de rauwe realiteit van het getraumatiseerde brein: tijd en ruimte zijn geen rechte lijnen, maar een caleidoscoop waarin we van absolute stilstand direct in een explosie van kleur en beweging kunnen tuimelen. We zijn getuige van een sjamanistische reis over de grenzen van de alledaagse realiteit heen.
[AFBEELDING 1: De volledige spread – Raven Master & Mushroom Paradise]
De spread toont het onmiskenbare traject van een 'trip' of trance. Aan de linkerkant zien we het vertrekpunt — een bijna agressieve mobilisatie van de geest — en aan de rechterkant de landing in het waanzinnige, wervelende onderbewuste. De overgang van de strakke lucht naar de donkere, organische patronen verraadt een drempel die met geweld (of magie) is overschreden.
Deel I: Het Pantser en de Gedachte
[AFBEELDING 2: Raven Master (Linkerpagina)]
De tekst begint uiterst banaal: een halfleeg glas wijn op een terras. Maar dan landt Huginn. In de Noordse mythologie is Huginn de raaf van Odin die staat voor 'Gedachte' of 'Verstand'. Het is fascinerend wat hier gebeurt. De gedachte verveelt zich en dwingt de reiziger ("ManChild") om in actie te komen.
Kijk naar de visuele invulling van die actie. De reiziger gaat niet zomaar op reis; hij trekt een zwaar, glanzend blauw harnas aan en trekt Gram (het legendarische drakendoderszwaard). Dit is een briljante weergave van hyper-waakzaamheid. Zelfs als we naar een verlicht paddenstoelenbos vliegen, neemt het getraumatiseerde ego geen enkel risico. Het bepantserd zichzelf tot de tanden, gedreven door de rusteloze raaf, klaar voor een oorlog die misschien wel helemaal niet komt. De kikkers op de voorgrond kijken zwijgend toe; amfibieën die zelf meesters zijn in de overgang tussen twee werelden.
Deel II: De Werveling en de Getuige
[AFBEELDING 3: Mushroom Paradise (Rechterpagina)]
Dan volgt de explosie en de landing ("The air explodes"). We belanden in een paradijs dat even prachtig als onheilspellend is. De fluorescerende witte paddenstoelen uit de linkerkant zijn hier vergezeld door gigantische, vlezige rode varianten die sterk doen denken aan de hallucinerende vliegenzwam.
De tekst vertelt ons dat de 'Gedachte' is verdwenen: "No idea where Huginn went." Zodra we diep in de onderbewuste trance zitten, laat het bewuste denken ons in de steek. Wat overblijft, is pure ervaring. We zien danseressen in weelderige rode jurken ronddraaien in een wervelwind van energie.
Maar de ware meesterzet van deze collage zit rechtsonder. Te midden van de extase zit een vrouw. Ze danst niet. Ze is donker gekleed, volkomen stil, en ze kijkt de toeschouwer (of de bepantserde ridder) recht in de ogen. Waar de ridder (links) zichzelf heeft ingepakt in metaal, is zij onbeschermd en geaard. Zij is de ware, stille observator in het oog van de storm.
Conclusie: De Strijder op het Mos
Deze spread toont de adembenemende absurditeit en noodzaak van het overlevingsmechanisme. In de caleidoscopische realiteit van PTSS kan een saaie zomeravond in een milliseconde exploderen in een sjamanistische reis.
Wat dit werk zo krachtig maakt, is de tegenstelling: de reiziger moet zich bewapenen met een zwaard en een harnas om... op het zachte mos te kunnen liggen kijken naar dansers. Het laat zien hoe diep de verdediging is ingesleten. Zelfs in het paradijs draagt de geest metaal. Maar de stilzittende vrouw rechts herinnert ons eraan dat er ergens diep in de chaos nog altijd een heldere, ongepantserde kern aanwezig is die gewoonweg toekijkt.
Thirza Weeling Kunstcriticus & Waarnemer
Reacties