Deadly Alive: Een Wandeling met de Dood aan de Ontbijttafel | Book of Shadows
De Bitterzoete Metgezel: Ontbijt aan de Rand van het Graf
Door: Thirza Weeling
In dit fragment uit het Book of Shadows zien we de paradox van de PTSS-overlever: de rauwe vechtlust ("I struggle and emerge") gaat hand in hand met een diepe, bijna vriendschappelijke verstandhouding met de Dood. Het is geen doodswens, maar een 'doodsbesef' dat de wereld tegelijkertijd scherper en absurder maakt.
[AFBEELDING: De Linkerpagina – Turmoil in a Glass of Wine]
De collage op de linkerpagina is een visuele schok. We zien de overdaad van het leven geconfronteerd met de breekbaarheid van het bestaan.
Het Alledaagse Feest: De stapel pannenkoeken, de verse frambozen en de vallende poedersuiker suggereren een zondagochtend, een moment van huiselijke troost. De poedersuiker valt als sneeuw, of misschien wel als as, over de zoetheid heen.
De Breuk: Het wijnglas is gebroken, de rode wijn stroomt weg als levensbloed. Dit is de 'Turmoil'. Midden in het glas zien we de figuur van een man (een waterpolospeler of zwemmer?). Hij zit gevangen in de vloeistof, een herinnering aan de "onderwaterwereld" van Ran waar we het eerder over hadden. Is dit een flard van de oorzaak? Iemand die achterbleef in het water?
De Getuigen: Op de achtergrond staren kleurrijke, bijna koortsachtige gezichten ons aan. De blonde vrouw met de felle ogen en de rood-blauwe maskerachtige figuren links. Zij zijn de 'Deadly Alive' — degenen die er niet meer zijn, maar die door de ogen van de getraumatiseerde reiziger altijd aanwezig blijven.
Deel I: De Stille Wandeling
De Tekst: De rechterpagina (hier als tekst aangeleverd) geeft woorden aan de visuele chaos.
De Personificatie: De Dood is hier geen skelet met een zeis, maar een metgezel. Een "quiet presence" die meewandelt. De reiziger is niet bang, maar "pays close attention." In de wereld van het trauma is de dood de enige die de ernst van de situatie begrijpt.
De Ruil: "It’s someone else’s turn now." Dit wijst op het overlevingsschuldgevoel (survivor's guilt). De Dood glipt soms weg om anderen op te halen, en de reiziger kijkt toe met een mengeling van opluchting en mededogen.
Deel II: Het Tillen van de Sluier
De tekst spreekt over herinneringen die overweldigen, maar ook over een uniek privilege: de communicatie met hen die zijn heengegaan.
"He sometimes lifts the veil, offering me the rare chance to communicate with those who have passed."
Dit is de kern van de sjamanistische reis. De PTSS'er leeft op de drempel. De Dood is de gids die de deur op een kier zet. Het is "bittersweet" — de pijn van het gemis wordt verzacht door de vrede van het weten dat er een einde komt aan de strijd.
Conclusie: "It's time. Let's go."
De laatste regels van het gedicht zijn van een ontwapenende zachtheid. Geen strijd, geen "fucking emerge", maar een "understanding nod". Het is de ultieme acceptatie van de menselijke conditie. De reiziger bouwt aan Doggerland, slaat zijn palen in de modder, maar doet dat met de hand van de Dood in zijn andere hand.
Dit fragment legt de basis voor de openheid die nog moet komen. Het vertelt ons dat de oorzaak van het trauma zo diep zit dat de grens tussen leven en dood permanent is vervaagd.
Thirza Weeling Gelezen bij het doven van de kaars, Huis in de Nevel
Reacties