Lost in Time: De Verlamming van de Pauw | Book of Shadows
De Verlamming van de Pracht: Als de Tijd een Doolhof wordt
Door: Thirza Weeling
In deze spread zijn we getuige van de 'crash' na de adrenaline van de thuiskomst. De reiziger heeft zijn uniform getoond, zijn punt gemaakt tegen de adelborsten, maar nu de toeschouwers weg zijn, valt hij in een zwart gat. De lineaire tijd — van Hong Kong naar Vlissingen — lost op in een vloeibare toestand waarin verleden en heden niet meer van elkaar te onderscheiden zijn.
[AFBEELDING 1: De volledige spread – De Laatste Paragrafen & Lost]
Visueel is dit een spread van uitersten. Links de volle, witte pagina met de afronding van een fysiek verhaal. Rechts een diepzwart vacuüm waarin een hybride wezen probeert zijn eigen hoofd recht te houden. Het is de grafische weergave van een mentale kortsluiting: de overgang van 'doen' (links) naar 'zijn in verwarring' (rechts).
Deel I: De Laatste Mars van de Burger
De linkerpagina sluit het verhaal van de stuurman af met een bijna sarcastische zwier. De reiziger maakt een buiging naar de MP en marcheert weg. Het is een krachtig beeld: de man met het kistje sigaren onder de arm, onderweg naar een opa die een reliek is uit een verloren wereld.
Maar tussen de regels door voelen we de leegte. De taxi is weg, de rang is een burgerstatus geworden, en het Strandhotel is slechts een duur 'vagevuur'. De tekst eindigt daar waar de fysieke beweging stopt. De missie (het bezorgen van de sigaren) is het laatste wat de reiziger nog aan de realiteit bindt. Daarna volgt de stilte.
Deel II: De Pauw in het Vacuüm
[AFBEELDING 2: Collage 'All Revved Up' & Gedicht 'Lost']
De rechterpagina trekt ons de diepte in. De collage is schokkend in zijn eenzaamheid.
De Figuur: Een menselijk lichaam met de kop van een pauw. De pauw staat traditioneel voor trots, zoals bij de 'Commander' die we zagen. Maar kijk naar de houding: de hand ondersteunt de zware vogelkop. Het is alsof de pracht (het uniform, de status) te zwaar is geworden om te dragen. De pauw kan niet vliegen; hij kan alleen maar 'zijn', gevangen in een lichaam dat niet weet waarheen het moet.
Het Zwart: De achtergrond is geen landschap, maar een absolute leegte. Er is geen horizon, geen kade, geen Vlissingen. Er is alleen het 'nu', dat tegelijkertijd het 'toen' en het 'straks' is.
Het Gedicht 'Lost':
De tekst van het gedicht verwoordt de essentie van de caleidoscopische perceptie. "Is it real anyway, or just a reflection of a dream?" Dit is de existentiële twijfel van iemand wiens tijdlijn door trauma is gebroken. De reiziger vraagt zich af of Vlissingen wel echt is, of dat hij nog steeds in die Business Class zetel slaapt, dromend van een thuiskomst die nooit heeft plaatsgevonden. Het woord "fucking confused" snijdt door de poëtische mist heen; het is de rauwe frustratie van de observator die zijn grip verliest.
Lost
Sometimes I get so fucking confused
by my own thoughts.
I am not sure whether I live in past,
present or future.
What is real, what is made up?
Am I dreaming the future,
Or reliving the past?
Is it real anyway,
or just a reflection of a dream?
Or maybe, just maybe,
might it just be today?
Conclusie: De Stilstand van de Motor
De titel "All revved up and no place to go" is de perfecte diagnose. De motor van de overleving draait op volle toeren (hyperwaakzaamheid), maar er is geen weg om op te rijden. De reiziger is "thuis", maar thuis is een buitenland geworden zonder kaart of kompas.
De pauw in de nevel kijkt ons aan met een vogeloog dat alles ziet, maar niets begrijpt. We zijn aanbeland op het punt waar de sjamanistische reis pas echt gevaarlijk wordt: het moment dat de reiziger niet meer weet in welke wereld hij is geland.
Thirza Weeling Gelezen bij de laatste gloed van de haard in het Huis in de Nevel
Reacties